Όμορφες φθινοπωρινές καλησπέρες. Μέρες το γυρνούσα στο μυαλό μου, το έφερνα, το ξαναπήγαινα και δως του πάλι, επιτέλους ήρθε η ώρα.

Με πολλά άτομα ήρθα σε επαφή αυτές τις ημέρες που γεμάτα απορία αναρωτιόντουσαν πως είναι δυνατόν, ο ΣΥΡΙΖΑ με τα λάθη που έκανε και προπάντων οι ΑΝΕΛ, να επανεκλέγονται. Και δε μιλάμε για επανεκλογή. Μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση. Και έχω μία ερώτηση να κάνω προς τον εαυτό μου, σε εσάς, στο ίδιο το εκλογικό σώμα. Τι σας κάνει εντύπωση? Είναι η ίδια ερώτηση που θα έπρεπε να κάνουμε στους εαυτούς μας χρόνια πριν όταν εκλεγόντουσαν τα ίδια κόμματα στην κυβέρνηση συνεχώς και συνεχώς. Παρόλα τα μέτρα που έπαιρναν παρά τη ρεμούλα το εκλογικό σώμα εξέλεγε ακριβώς τους ίδιους. Άντε με μία μάσκα και λίγο μακιγιαρισμένους με 4-5 προσθήκες ψευτοάφθαρτων προσώπων, το κόμμα μέσω των μηχανισμών του κατόρθωνε να επανεκλέγεται παρά τα οικτρά μέτρα που λάμβανε και ακόμη χειρότερα, παρά τη βαθιά διαπλοκή και διαφθορά στην οποία είχε περιπέσει η κοινωνία. Εμείς φταίμε. Είμαστε οι ίδιοι και απαράλλαχτοι. Μας μεταποίησαν οι ηγέτες μας και κατόπιν μείναμε οι ίδιοι. Μέχρι τη δεκαετία του ’80 οι Έλληνες πορευόταν πολύ ήρεμα, σαν μία μεταπολεμική κοινωνία με αξίες και συνεργασία μεταξύ των τάξεων. Το ελληνικό δαιμόνιο όμως έμελλε να ξυπνήσει. Και το ξύπνησαν οι παροχές των κυβερνήσεων στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης. Ναι ναι μη μπερδεύεστε παιδιά, αυτή που βρίζουμε όλοι τώρα. Με τις παροχές της κυβέρνησης τότε, η κοινωνία, που σαν άνθρωπος είναι μια μηχανή παραγωγής αναγκών, είχε την ανάγκη κατανάλωσης, ευμάρειας και ψευδοευδαιμονίας. Όμως οι παλιότεροι λένε κατι: Με ξένα κόλυβα δεν κάνεις μνημόσυνο. Έτσι λοιπόν το εκλογικό σώμα, εκπαιδεύτηκε σε ένα υπερκαταναλωτισμό, μία απίστευτη παροχή από το κράτος, χωρίς όμως να υπάρχει πρώτα από όλα η παροχή παιδείας και καλλιέργειας να γίνει όλο αυτό διαχειρίσιμο.

Έτσι ο λαός κατανάλωνε, ο ηγέτης βοηθούσε και όλοι πίναν κρασί, σαμπάνια και μοχίτο στο όνομα του. Δημιουργήθηκε μία τρόπον τινά μεσσιανική κοινωνία η οποία έβλεπε τα πάντα. Τις κλεψιές, τις ψεύτικες επιχορηγήσεις, τις παράνομες συντάξεις, τα σκάνδαλα με τα εξοπλιστικά συστήματα, τα ρουσφέτια, τις αναξιοκρατικές προσλήψεις, την απουσία κοινωνικού κράτους με σοβαρά και μακρόπνοα έργα. Ναι, τα βλέπαμε όλα αλλά φορούσαμε γυαλιά. Πράσινα, μπλέ, πορτοκαλοκόκκινα.

Ας είμασταν εμείς καλά και να χαμε το ξεροκόμματό μας και ας αδικούνταν ένα κομμάτι του πληθυσμού.  Ας κάναν απεργία οι νταλικέρηδες αλλά να μην συγκρουόταν τα συμφέροντά τους με τα δικά μας. Ας κυβερνάει όποιος θέλει, μόνο μη μας πάρει την κουτάλα από το χέρι και δεν θα χει μέλι να γλείψουμε αύριο και πως θα γίνει τώρα που το συνηθίσαμε.

Έτσι, πορευόμενοι φτάσαμε στο 2014. Που άρχισε ο καπιταλισμός να δείχνει το σκληρό του πρόσωπο, αλλά το πραγματικό του. Που είπε στα γεράκια της οικονομίας ότι έφτασε η ώρα να αυξηθεί η ταξική διαστρωμάτωση και να μεγαλώσουν οι αντιθέσεις. Να γίνουν στα αλήθεια οι πλουσιότεροι, μεγιστάνες και οι φτωχότεροι να αποδημήσουν είτε εις Κύριον είτε σε φίλια χώρα για παροχή υπηρεσιών με καλύτερες συνθήκες. Και ο κόσμος έψαχνε ένα αποκούμπι. Τι πιο ωραίο αποκούμπι απο τον Αλέξη και τον Πάνο. Από τη μία ένας σαραντάχρονος άφθαρτος και άκαος από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Και κάνει τα ίδια. Ε, αυτό το εκλογικό σώμα, δεν θέλει να το πιστέψει.  Του άρεσε αυτή η αλά καρτ αριστερά της προόδου που φώναζε ο πατέρας της Ζωής, που διακύρηττε λάβρα ο Αλαβάνος αλλά μόνο ο Αλέξης δράττοντας την ιστορική ευκαιρία κατάφερε να πείσει ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί. Πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την αδιαφιλονίκητη ελληνική ψυχολογία. «Εμείς θα έχουμε και την αμαξάρα μας, και το ιστιοπλοϊκό αλλά να προεδρεύει η αριστεράρα μας, όχι φόροι, ουστ μωρή Μέρκελ, βάλε λίγο κρασάκι να πιούμε.»

Ένα τέτοιο εκλογικό σώμα δε θα ψηφίσει τίποτε άλλο από Αλέξη. Με σύνθημα: »Τους κερδάμε, τους κερδάμε»
Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι αυτός ο λαός έχει μνήμη χρυσόψαρου. Μα ο Καμμένος δεν ήταν χρόνια στέλεχος της παραδοσιακής δεξιάς; Τι άλλαξε;
Άλλαξε αυτό που σας είπα. Η ελληνική ψυχολογία και φιλοσοφία του Καμμένου: »Έχω κασέτες εγώ, έχω λίστες»
Δώσ' τες ρε μεγάλε στον εισαγγελέα! Και είναι λογικό να παρεισφρύουν μορφώματα όπως ο έτερος Καμμένος με αγνές ρατσιστικές προθέσεις και να εισέρχονται σε αυτό το πάνελ που συνθέτει την κυβέρνησή μας.

Το μόνο στο οποίο έχω καταλήξει είναι ότι η δική μας θρησκεία πρέπει να είναι η σωστότερη από όλες. Δε γίνεται τόσα λάθη, τόσα ατοπήματα, τέτοια απίστευτα πράγματα που έχουν συμβεί σ’αυτή τη χώρα να είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα.
Μας θέλει η Παναγία
Φιλιά στα μούτρα

Θάνος Πασχάλης - «Τα κακώς κείμενα»
Βρείτε τα «Κακώς κείμενα» και στο Facebook